आता अधिक मास सुरू आहे, या महिन्यात भगवान विष्णू आणि श्रीकृष्णाच्या कथा वाचण्याची-ऐकण्याची परंपरा आहे. येथे श्रीकृष्णाचा एक असा प्रसंग जाणून घ्या, ज्यात त्यांनी भीमाला धृतराष्ट्रापासून वाचवले होते, अन्यथा भीमाचा मृत्यू होऊ शकला असता. जाणून घ्या प्रसंग… महाभारतात युद्धाच्या अंतिम टप्प्यात भीम आणि दुर्योधन यांच्यात गदायुद्ध झाले. माता गांधारीच्या दिव्य शक्तीमुळे दुर्योधनाचे वरचे शरीर वज्रासारखे कठोर झाले होते, पण कमरेखालील भाग सामान्यच होता. गदायुद्धाचा हा नियम होता की योद्धे एकमेकांच्या कमरेखालील भागावर प्रहार करू शकत नव्हते, पण भीमाने दुर्योधनाच्या मांडीवर गदेने प्रहार केला, ज्यामुळे तो गंभीर जखमी झाला आणि नंतर त्याचा मृत्यू झाला. दुर्योधनाच्या वधानंतर सर्व पांडव श्रीकृष्णासोबत धृतराष्ट्राला भेटायला पोहोचले होते. धृतराष्ट्र अंध होते, पण ते खूप शक्तिशाली होते. असे मानले जाते की धृतराष्ट्रात अनेक हत्तींएवढे बळ होते, म्हणजेच ते भीमापेक्षाही जास्त बलवान होते. एकदा कोणी त्यांच्या पकडीत आले तर ते त्याला जिवंत सोडत नव्हते. दुर्योधनाच्या मृत्यूमुळे धृतराष्ट्र इतके दुःखी आणि रागात होते की ते भीमाला मारू इच्छित होते. श्रीकृष्णासोबत युधिष्ठिर, भीम, अर्जुन, नकुल आणि सहदेव धृतराष्ट्रासमोर पोहोचले, तेव्हा सर्वजण एक-एक करून धृतराष्ट्राला प्रणाम करत होते आणि धृतराष्ट्र सर्वांना मिठी मारत होते. श्रीकृष्ण धृतराष्ट्राच्या मनातील गोष्ट आधीच समजले होते की ते भीमाला मारू इच्छितात. जेव्हा धृतराष्ट्राने भीमाला मिठी मारण्याची इच्छा व्यक्त केली, तेव्हा श्रीकृष्णाने लगेच भीमाच्या जागी भीमाच्या आकाराची एक लोखंडी मूर्ती पुढे केली. धृतराष्ट्राने रागाने त्या लोखंडी मूर्तीला दोन्ही हातांनी असे दाबले की तिचे तुकडे-तुकडे झाले. मूर्ती तोडल्यामुळे त्यांच्या तोंडातूनही रक्त येऊ लागले आणि ते जमिनीवर कोसळले. थोड्याच वेळात जेव्हा त्यांचा राग शांत झाला, तेव्हा त्यांना वाटले की भीम मरण पावला आहे, यामुळे दुःखी होऊन ते रडू लागले. धृतराष्ट्राला आपल्या कृत्याचा पश्चाताप होत होता. तेव्हा श्रीकृष्णाने सांगितले की, महाराज, भीम अजून जिवंत आहे, तुम्ही जी तोडली ती तर भीमाच्या आकाराची एक मूर्ती होती. अशा प्रकारे श्रीकृष्णाने भीमाचे प्राण वाचवले. धृतराष्ट्र आणि गांधारी यांचा मृत्यू कसा झाला? युद्धानंतर युधिष्ठिर राजा बनले. यानंतर धृतराष्ट्र आणि गांधारी देखील पांडवांसोबतच राहू लागले. कुंती या दोघांची काळजी घेत असे, पण भीम धृतराष्ट्राला टोमणे मारत असे. सुमारे १५ वर्षे असेच चालू राहिले. एके दिवशी धृतराष्ट्र आणि गांधारी यांनी वानप्रस्थ म्हणजे वनात तपश्चर्या करण्याचा निश्चय केला आणि ते महालातून वनाकडे निघाले. कुंती देखील या दोघांसोबत गेली. या तिघांच्या वनात जाण्यानंतर सुमारे 3 वर्षांनी, देवर्षी नारद युधिष्ठिराकडे पोहोचले. नारद मुनींनी युधिष्ठिराला सांगितले की, धृतराष्ट्र, गांधारी आणि कुंती हरिद्वारमध्ये राहून तपस्या करत होते, त्यावेळी एके दिवशी वनात आग लागली. दुर्बलतेमुळे धृतराष्ट्र, गांधारी, कुंती आगीपासून वाचण्यासाठी पळू शकले नाहीत आणि त्या आगीमुळे तिघांचा मृत्यू झाला. ही बातमी ऐकल्यानंतर पांडवांनी विधीपूर्वक तिघांचे श्राद्ध कर्म केले.
Source link
