पत्रकार, कथाकार, गीतकार आणि आता अभिनेता म्हणून नवीन इनिंग सुरू केलेले नीलेश मिश्रा सध्या ‘कूद’ या चित्रपटाबद्दल चर्चेत आहेत. हा चित्रपट त्यांच्या यू-ट्यूब चॅनलवर प्रदर्शित झाला आहे. यावर त्यांनी मनमोकळी बातचीत केली… अभिनय नेहमीच तुमच्या स्वप्नांचा भाग होता का? खरं सांगायचं तर, मी स्वतःला कधीच अभिनेता म्हणून पाहिलं नव्हतं. कॉलेजच्या दिवसांत एक नाटक लिहिलं होतं. त्यात मुख्य भूमिका एका मित्राला करायची होती, पण शेवटच्या क्षणी त्याने नकार दिला. तेव्हा नाइलाजाने मला स्वतःला रंगमंचावर उतरावं लागलं. त्यानंतर जीवन रेडिओ, लेखन आणि कथांमध्ये पुढे सरकलं. पुन्हा एकदा विशाल भारद्वाज यांनी एका भेटीत सांगितलं की, अभिनयात 60 टक्के भाग आवाजाचा असतो. आता जेव्हा ‘कूद’च्या माध्यमातून कॅमेऱ्यासमोर आलो आहे, तेव्हा असं वाटतं की मी अजून अभिनयाच्या किंडरगार्टनमध्ये आहे. चित्रपटाच्या विषयावर तुमचे काय विचार आहेत? ‘आपल्या मर्जीच्या मृत्यू’चा अधिकार एक अत्यंत गुंतागुंतीची आणि तात्विक चर्चा आहे. जेव्हा एखादी व्यक्ती एखाद्या नात्यात असते, तेव्हा समोरची व्यक्ती त्यात आपल्या भावना आणि आयुष्याचा भाग गुंतवते. माझे मत आहे की, आपण आपल्या मर्जीच्या मृत्यूऐवजी आपल्या मर्जीच्या आयुष्याचा शोध घेतला पाहिजे. तुम्ही ‘महारानी’ सारखी गाजलेली वेब सिरीज सोडली होती. शेवटी असे का केले? ‘महारानी’ सिरीजचा प्रस्ताव आला तेव्हा मी लखनऊहून मुंबईला गेलो, पण माझी एक अट होती की मी स्क्रीनवर शिवीगाळ करणार नाही. वर्कशॉपच्या पहिल्याच दिवशी मला जाणवले की ओटीटी कंटेंटची मागणी माझ्या ‘लक्ष्मण रेषे’च्या बाहेर आहे, म्हणून मी त्याच संध्याकाळी मुकेश छाबडा यांना मला मुक्त करण्याची विनंती केली होती. आज शिवीगाळ आणि आक्रमक भाषेला ‘वास्तववाद’ असेही म्हटले जाते ना? माझी संगोपन, भावना आणि भाषा वेगळी आहे. माझे मत आहे की, शालीनता देखील तितकीच प्रभावी असते. संवादाची ताकद केवळ शिवीगाळात नाही, तर भावनांमध्येही असते. जर मी माझ्या मनाच्या विरुद्ध जाऊन काही केले, तर तो प्रामाणिक अभिनय राहणार नाही. तुमच्या यशाचे रहस्य काय आहे? माझी सर्वात मोठी ताकद आहे – ‘कोणत्याही गोष्टीबद्दल आधीपासून माहिती नसणे’. जेव्हा मी रेडिओवर कथा सांगायला सुरुवात केली, तेव्हा मला ते कसे करतात हे माहीत नव्हते. जेव्हा ‘गाव कनेक्शन’ सुरू केले, तेव्हा मला व्यवसायाची माहिती नव्हती. हा माझ्यासाठी व्यवसाय नसून ‘मिशन’ होते. मला फक्त एवढेच माहीत होते की, गावांच्या आवाजाला व्यासपीठ द्यायचे आहे. मी माझी सर्व जमा-पुंजी, माझे घर, सर्व काही त्यात लावले. जेव्हा कॅमेऱ्यासमोर मुलाखती घ्यायला सुरुवात केली, तेव्हा मला कॅमेरा अँगलचे ज्ञान नव्हते. मला ते कसे करतात हे माहीत नसल्यामुळे, मी ते माझ्या पद्धतीने केले. हीच अनभिज्ञता मला नवीन प्रयोग करण्याचे स्वातंत्र्य देते. माझे जीवन एक सुंदर प्रवास आहे, जो मी माझ्या अटींवर आणि साधेपणाने जगत आहे. तुमच्यासाठी जीवनातील सर्वात मोठा वारसा काय आहे? लोक तुम्हाला कसे लक्षात ठेवतील? जेव्हा मी मागे वळून पाहतो, तेव्हा पश्चात्ताप कमीत कमी असावा. लोकांनी मला एक प्रामाणिक माणूस आणि संवेदनशील निर्माता म्हणून लक्षात ठेवावे. प्रसिद्धी येवो वा न येवो, तुमची प्रामाणिकता, शालीनता आणि प्रामाणिकपणाच शेवटी खरा वारसा बनतो.
Source link
