22 तासांपूर्वी
- कॉपी दुवा
प्रश्न- मी ३५ वर्षांची घटस्फोटित महिला आहे. पाच वर्षांपूर्वी माझे एक अरेंज्ड मॅरेज झाले होते, जे फक्त दीड वर्ष टिकले. त्या मुलाचे कुटुंब खूप रूढीवादी आणि नियंत्रित होते. तो मुलगाही खूप संशयी होता. माझा घटस्फोट खूप कठीण होता कारण सुरुवातीला माझ्या कुटुंबातील सदस्यांनीही माझ्यावर तडजोड करण्यासाठी दबाव आणला. माझे वडील सैन्यात आहेत आणि ते खूप जुन्या पद्धतीचे आहेत. जरी त्यांनी त्यांच्या मुलींच्या शिक्षणात कोणतीही कसर सोडली नाही, तरी जात, लग्न इत्यादींबद्दल त्यांचे विचार खूप रूढीवादी आहेत. मी एक आयटी व्यावसायिक आहे आणि गुडगावमध्ये काम करते. बाबांना अजूनहीअसं वाटतं की माझ्यामुळे त्यांनी समाजात आपली प्रतिष्ठा गमावली आहे. घटस्फोटित असणे हा त्यांच्यासाठी एक कलंक आहे. त्यांना माझी समस्या समजत नाही. त्यांना फक्त त्यांच्या सन्मानाची काळजी आहे. या सर्व गोष्टींचा माझ्या मानसिक आरोग्यावर परिणाम होत आहे. मला अनेक वेळा पॅनिक अटॅक आले आहेत. मी चिंता कमी करणारे औषध घेत आहे. मी काय करू? असं नाहीये की मला पुन्हा लग्न करायचं नाहीये, पण आता लग्नाच्या विचारानेच मला भीती वाटते. मी काय करू?
तज्ञ – डॉ. द्रोण शर्मा, सल्लागार मानसोपचारतज्ज्ञ, आयर्लंड, यूके. यूके, आयर्लंड आणि जिब्राल्टर मेडिकल कौन्सिलचे सदस्य.
उत्तर- मी माझे उत्तर एका वस्तुस्थितीने सुरू करू इच्छितो. आपला समाज ज्या सांस्कृतिक बदलातून जात आहे त्यातील अनेक मुलींची ही कहाणी आहे. मुलींना शिक्षित करण्याचा आणि त्यांना स्वावलंबी बनवण्याचा विचार आपण स्वीकारला आहे, परंतु आम्ही अजूनही त्यांना त्यांच्या स्वतःच्या जीवनाची जबाबदारी आणि अधिकार देण्यास तयार नाही. घराच्या इज्जतीचे रक्षण करणे ही मुलीची जबाबदारी आहे असे आपल्याला वाटते. आणि ही इज्जत देखील एक अतिशय विचित्र गोष्ट आहे, जी आपल्या आनंद आणि कल्याणापेक्षा जास्त महत्त्वाची आहे.
घटस्फोटातून जाणे सोपे नाही. जेव्हा आजूबाजूला कोणतीही आधार व्यवस्था नसते आणि कुटुंब तुमच्या निर्णयाशी नसते तेव्हा हे विशेषतः कठीण होते. परंतु अशा परिस्थितीत, वैयक्तिक भावनिक उपचार अधिक महत्त्वाचे बनतात.
जसे तुम्ही लिहिले आहे की घटस्फोटासाठी तुम्हाला जबाबदार धरले जात आहे आणि तुमचे वडील तुमच्या निर्णयाशी सहमत नव्हते. अशा परिस्थितीत, आपल्याला कुटुंबाशी असलेले तुमचे नाते आणि पालकत्वाशी संबंधित काही प्रश्नांची उत्तरे देखील शोधावी लागतील.
भावनिक उपचार हे सामूहिक असतात तेव्हा सर्वात प्रभावी असतात, जेव्हा कुटुंब देखील उपचार प्रक्रियेचा एक भाग असते, परंतु हे नेहमीच सोपे नसते.
म्हणून तुम्हाला खरोखर खोलवर जाऊन या प्रश्नाचे उत्तर शोधण्याची गरज आहे की ही फक्त एक तात्पुरती गोष्ट होती की तुमचे पालक खरोखरच विषारी आहेत. घटस्फोटाच्या वेळीच तुम्हाला तुमच्या पालकांकडून राग आणि असहकार जाणवला होता का, की त्याआधीही त्यांचे वर्तन नेहमीच नियंत्रित करणारे, टीका करणारे आणि त्यांचा मार्ग स्वीकारण्यास भाग पाडणारे होते?
याचे उत्तर शोधण्यासाठी तुम्हाला स्वतःला काही प्रश्न विचारावे लागतील आणि त्यांची उत्तरे डायरीत व्यवस्थित लिहावी लागतील. आपल्या मनात असलेल्या प्रतिमा किंवा आठवणी कधीकधी गोंधळात टाकणाऱ्या आणि अस्पष्ट असू शकतात. म्हणून, विचारांना स्पष्टता देण्यासाठी, सर्वकाही कागदावर लिहून ठेवणे आणि त्याबद्दल संयमाने विचार करणे महत्वाचे आहे.
खालील ग्राफिकमध्ये दिलेल्या १० प्रश्नांची सविस्तर उत्तरे कागदाच्या तुकड्यावर लिहा. लहानपणापासून आतापर्यंतच्या जुन्या घटना आठवा आणि तुमचे उत्तर हो आहे की नाही ते पहा.
जर वरील ८ प्रश्नांची उत्तरे हो असतील, तर पालकांकडून कोणत्याही अपेक्षा ठेवणे कदाचित निरर्थक ठरेल. ते विषारी पालकत्वाचे एक उत्कृष्ट उदाहरण आहेत. पण जर शेवटच्या दोन प्रश्नांचे उत्तर हो असेल, तर पालकांशी बोलण्याची आणि त्यांना तुमचा दृष्टिकोन समजावून सांगण्याची अजूनही आशा आहे.
पण दोन्ही परिस्थितींमध्ये, तुम्हाला या काही गोष्टी लक्षात ठेवण्याची आवश्यकता आहे-
- हा उपचार प्रवास माझा स्वतःचा आहे.
- जर इतरांनी या प्रवासात भाग घेतला आणि मदत केली तर खूप आनंद होईल.
- पण जरी त्यांनी मला मदत केली नाही तरी मला स्वतःला मदत करावी लागेल.
- मी माझ्या पालकांना माझा दृष्टिकोन समजावून सांगण्याचा प्रयत्न करू शकते, पण त्यांनी समजून घेतले नाही म्हणून त्यांच्यावर नाराज व्हायचे नाही.
- जर ती माझे अजिबात ऐकायला तयार नसेल तर मी माझ्या सीमा आखून तिचे रक्षण केले पाहिजे.
- त्यांचा स्वतःचा प्रवास आणि स्वतःचे जीवन आहे, ज्यासाठी ते जबाबदार आहे. सर्व परिस्थितीत त्यांना आनंदी ठेवण्याची जबाबदारी माझी नाही.
- मी प्रथम माझ्या स्वतःच्या जीवनाची आणि आनंदाची जबाबदारी घेतली पाहिजे.
या गोष्टींबद्दल तुमच्या मनात स्पष्टता असणे खूप महत्वाचे आहे. या स्पष्टतेसह स्वतःला बरे करण्यासाठी, तुम्ही या गोष्टी लक्षात ठेवल्या पाहिजेत –
- तुमच्या बरे होण्यासाठी तुमच्या पालकांचे बरे होणे आवश्यक नाही.
- तुम्ही तुमचे पालक नाही आहात. तुम्ही वेगळ्या आहात. तुमची विचार करण्याची आणि राहण्याची पद्धत वेगळी असेल आणि हा फरक पूर्णपणे वैध आहे. याबद्दल लाज वाटू नका.
- जर तुमचे पालक तुमची टीका करत असतील किंवा तुमच्यामुळे समाजात त्यांचा आदर कमी झाला आहे असे म्हणत असतील तर ही त्यांची मते आहेत. हे त्यांचे सत्य आहे. हे तुमचे सत्य नाही.
- तुम्ही तुमच्या कुटुंबाचे विचार बदलू शकत नाही. तुम्ही फक्त स्वतःला बदलू शकता.
- कोणत्याही प्रकारची चिडचिड, राग किंवा द्वेष आपल्याला स्वतःवर प्रेम करण्यापासून रोखतो. म्हणून तुमच्या कुटुंबावर रागावू नका.
- कुटुंबाबद्दलचा कोणताही छुपा राग किंवा असंतोष आपल्यालाच त्रास देतो. म्हणून त्यांना माफ करा आणि त्यापेक्षा वर येण्याचा प्रयत्न करा.
या सर्व प्रश्नांवर स्पष्टता मिळवून स्वतःचे उपचार सुरू होतील. जसजसे तुम्ही तुमच्या कुटुंबावरील अपेक्षा आणि अवलंबित्व सोडून देता आणि तुमच्या आयुष्याची सूत्रे स्वतःच्या हातात घेता, तसतसे पुढचा मार्ग आपोआप अधिक स्पष्ट दिसू लागतो. तथापि, नवीन नातेसंबंध सुरू करण्यापूर्वी, स्वतःला आणखी काही प्रश्न विचारणे महत्वाचे आहे. जसे की-
तुम्ही एक सुशिक्षित आणि आर्थिकदृष्ट्या स्वतंत्र महिला आहात. एक आयटी व्यावसायिक आहात आणि गुडगावमध्ये काम करतात. तुम्हाला आतून त्रास देत असलेल्या भावनिक आघातावर उपचार करणे आवश्यक आहे, जेणेकरून तुम्हाला स्पष्टपणे दिसेल की पुढे एक चांगले, उज्ज्वल भविष्य आहे. तुम्हाला तुमच्या भीतीशी लढावे लागेल आणि लाल झेंडे पहायला शिकावे लागेल. भूतकाळ विसरून आणि त्यातून धडा घेऊनच आपण पुढे जाऊ शकतो.
