२००८ मध्ये ‘माय नेम इज अँथनी गोन्साल्विस’ या चित्रपटाद्वारे हिंदी चित्रपटसृष्टीत अभिनेता म्हणून पदार्पण करणाऱ्या निखिल द्विवेदीने काही वर्षांनी अभिनय सोडून निर्मिती क्षेत्रात काम केले. त्याची अभिनय कारकीर्द जास्त काळ टिकली नाही, त्यानंतर त्याने निर्माता म्हणून ‘वीरे दी वेडिंग’ आणि ‘दबंग ३’ सारखे हिट चित्रपट दिले.

सध्या निखिल निर्मिती आणि अभिनय या दोन्ही जबाबदाऱ्यांमध्ये संतुलन साधण्याचा प्रयत्न करत आहे. त्याने दैनिक भास्करशी त्याच्या व्यावसायिक प्रवासाबद्दल आणि इंडस्ट्रीच्या विविध पैलूंबद्दल संवाद साधला.

सलमान खान आणि शाहरुख खान दोघांशीही तुमचे जवळचे नाते आहे. हे नाते कसे निर्माण झाले?

सलमान हा मोठ्या मनाचा माणूस आहे. मोठ्या मनाचे लोक सर्वांना जवळ ठेवतात. ते नेहमीच इतरांना मदत करण्यात व्यस्त असतात. मी कोणाच्या जवळ आहे की नाही ही खूप वैयक्तिक बाब आहे. हे सर्व कलाकार खूप मोठे लोक आहेत, ज्यांनी मोठे नाव कमावले आहे.

काही वर्षांपूर्वी, निखिल सलमान आणि शाहरुखला घेऊन एक चित्रपट बनवणार होता, जो संजय लीला भन्साळी दिग्दर्शित करणार होते.

मी फक्त बातम्यांमध्ये राहण्यासाठी त्यांची नावे घेत आहे असे वाटू नये असे मला वाटते. तुम्ही त्यांच्या जवळ असाल किंवा नसाल, पण जर त्यांनी तुम्हाला त्यांच्या जवळ जाण्याची किंवा त्यांना भेटण्याची संधी दिली तर तुम्ही त्यांच्याकडून काहीतरी शिकले पाहिजे. गेल्या ३०-३५ वर्षांपासून ते इंडस्ट्रीत टिकून आहेत याचे एक कारण आहे. देवाची कृपा आहे की मला त्या दोघांसोबत चांगला वेळ घालवण्याची संधी मिळाली.

बाहेरील आणि आतल्या लोकांच्या संघर्षांवर नेहमीच वादविवाद होत असतात. तुमचा संघर्ष काय होता?

तुम्ही कुठूनही आलात तरी, चित्रपटांमध्ये प्रवेश करणे आणि स्वतःसाठी जागा बनवणे सोपे नाही. जरी तुम्ही तिथे स्वतःसाठी जागा बनवली असली तरी तिथे टिकणे सोपे नाही. लोक अनेकदा म्हणतात की स्टार मुलांना खूप सहज संधी मिळतात. त्यांना संधी खूप सहज मिळतात, त्यानंतर त्यांचा प्रवास आणि संघर्ष बाहेरच्या व्यक्तीइतकाच कठीण असतो. मी आतल्या आणि बाहेरच्या व्यक्तीचा वाद निराधार मानतो. किंवा कोणत्याही आतल्या व्यक्तीने बाहेरच्या व्यक्तीला रोखण्याचा प्रयत्न केलेला नाही, किंवा कोणालाही बाहेर काढण्यात आलेले नाही. तुम्ही बाहेरून येऊन येथे यशस्वी होताच, ते तुम्हाला क्षणार्धात स्वीकारतात.

सुशांतच्या मृत्यूनंतर बॉलिवूडवर अनेक आरोप झाले. जर प्रेक्षक बाहेरील लोकांचे चित्रपट पाहत नसतील तर तो अभिनेता टिकणार नाही. अशा परिस्थितीत जनता जास्त जबाबदार आहे का?

मी तुमच्याशी १००% सहमत आहे. सुशांतसोबत जे घडले ते दुःखद आहे. मी तुम्हाला सांगतो की सुशांत सिंग राजपूत हा खूप यशस्वी मानला जातो. तो कुठून आला, त्याने कोणत्या प्रकारची लढाई लढली, त्याने कोणत्या प्रकारचे चित्रपट केले आणि तो स्टार बनला. तो खूप उच्च दर्जाचा स्टार होता. भविष्यात तो खूप मोठा स्टार झाला असता.

लोक म्हणतात की मोठे स्टार घाबरले होते, दरवर्षी इतके लोक येतात आणि मोठ्या स्टार्सना वाटते की त्यांना त्यांचे स्थान टिकवून ठेवावे लागेल. पण याचा अर्थ असा नाही की ते सर्वजण मिळून त्याला कसे खाली आणायचे याबद्दल योजना आखू लागतात.

सुशांतने २०१३ मध्ये ‘शुद्ध देसी रोमान्स’ या चित्रपटातून आपल्या करिअरची सुरुवात केली.

चित्रपटसृष्टीतील षड्यंत्रे खूपच लहान पातळीची असतात. बाहेरील व्यक्ती हे ऐकून हसेल. व्यापारी आणि राजकारणी यापेक्षा कितीतरी जास्त षड्यंत्रे करतात, एकमेकांना खाली आणण्याचा प्रयत्न करतात. आपले षड्यंत्र एखाद्या व्यक्तीबद्दल असा लेख प्रकाशित करण्यापुरते मर्यादित आहे की त्याचा चित्रपट चालला नाही किंवा तो चांगला चालत नाही. मग प्रकरण तिथेच संपते. हे षड्यंत्र जास्त काळ टिकत नाहीत.

सुशांतच्या केस दरम्यान, तुम्ही रिया चक्रवर्तीच्या समर्थनार्थ ट्विट केले होते. त्यावेळी तिला पाठिंबा देणारे खूप कमी लोक होते.

मी माझ्या ट्विटमध्ये म्हटले होते की मी तुम्हाला ओळखतही नाही. मी सांगितले होते की मला तुमच्यासोबत काम करायला आवडेल पण काही कारणास्तव ते आतापर्यंत झाले नाही. मला याची लाजही वाटते. पण आजही मी आत्मविश्वासाने सांगू शकतो की मी रियाच्या समर्थनार्थ कोणतेही ट्विट लक्ष वेधण्यासाठी केले नाही.

मला माहित होतं की तिच्यावर अन्याय होत आहे. बघा, तेच घडलं. संपूर्ण प्रकरण दाबून टाकण्यात आलं. सीबीआयच्या आरोपपत्रात असेही म्हटले आहे की सुशांतने आत्महत्या केली होती.

ओटीटीमुळे सिनेमाची क्रेझ कमी होत आहे का?

मला हे मान्य नाही… कारण तंत्रज्ञान, माध्यमे, प्लॅटफॉर्म बदलत राहतील. काहीतरी नवीन येत राहील म्हणून तुम्हाला स्वतःचा सूर शोधावा लागेल. ८० च्या दशकातही असेच घडले आहे. जेव्हा व्हीसीआर व्हिडिओ आला तेव्हा सर्वजण म्हणायचे की व्हिडिओ चित्रपटांना मारून टाकेल. थिएटर अपग्रेड होत नसल्याने लोकांनी थिएटरमध्ये जाणे बंद केले.

प्रेक्षकांकडे व्हीसीआर खरेदी करण्यासाठी पुरेसे पैसे होते, म्हणून त्यांनी घरी छोट्या टीव्हीवर चित्रपट पाहण्यास सुरुवात केली. याचा व्यवसायावर मोठा परिणाम झाला. मग मोठे स्टार येऊन त्यांच्या चित्रपटांचे प्रमोशन करायचे आणि म्हणायचे की तुम्ही मोठ्या थिएटरमध्ये येऊन चित्रपट पहा. कयामत से कयामत तक आणि मिस्टर इंडिया सारखे चित्रपट प्रदर्शित झाल्यावर परिस्थिती पुन्हा सुधारण्यास एक दशक लागले.

निखिल लवकरच श्रद्धा कपूरसोबत ‘नागिन’ हा चित्रपट बनवणार आहे.

आजकाल हिंदी आणि दक्षिण चित्रपटांमध्ये अधिक रुजलेले आहेत की नाही याबद्दल वादविवाद सुरू आहे. तुम्हाला काय वाटते?

दक्षिण आणि उत्तर चित्रपटांमध्ये अशी कोणतीही विभागणी नाही. इंटरनेट माध्यमामुळे आणि इतर काही कारणांमुळे, त्यांचे चित्रपट आता आमच्याकडून जास्त पाहिले जात आहेत आणि आमचे चित्रपट ते जास्त पाहत आहेत. आता त्यांचे चित्रपट डब केले जात आहेत आणि YouTube वर दाखवले जात आहेत. पूर्वी ते फक्त थिएटरमध्ये पाहिले जात होते. याआधी आम्ही त्यांचे काम इतके पाहिले नव्हते. तथापि, जेव्हा दक्षिण चित्रपट निर्माते, मग ते तेलुगू, तमिळ, मल्याळम किंवा कन्नड भाषेतील असोत, येथे येऊन चित्रपट बनवत असत तेव्हा त्यांचे चित्रपट घेतले जात असत.

अनिल कपूरचा पहिला चित्रपट ‘वो सात दिन’ बापूंनी दिग्दर्शित केला होता. जितेंद्रने अनेक दक्षिण भारतीय चित्रपट निर्मात्यांसोबत काम केले आहे. अमितजींसोबत अनेक चित्रपट बनवले आहेत. कमल हासनचे चित्रपट खूप हिट झाले होते. रजनीकांतचे ‘अंधा कानून’ आणि ‘गिरफ्तार’ सारखे अनेक चित्रपट हिट झाले आहेत.

आता हा संपूर्ण भारतात ट्रेंड आहे कारण लोक गेल्या सात-आठ वर्षांपासून त्यांचे चित्रपट सतत पाहत आहेत. यामध्ये YouTube ची मोठी भूमिका आहे. आता लोक त्यांच्या कलाकारांना ओळखू लागले आहेत. ते अधिक जोडलेले दिसतात कारण येथील बहुतेक नवीन कलाकार आणि चित्रपट निर्माते हॉलिवूड आणि पाश्चात्य चित्रपटांपासून प्रेरित आहेत.

बऱ्याच लोकांनी चांगले बॉलिवूड चित्रपट पाहिले नसतील. बऱ्याच लोकांनी ‘शोले’ देखील पाहिले नसेल. आपण देशातील गावे आणि दुर्गम भाग दाखवायला विसरलो, त्यामुळे लोक चित्रपटांशी जोडले जाऊ शकत नाहीत, ज्याचा परिणाम आता कामाच्या ठिकाणीही दिसून येतो.