बंगळुरूची रात्र नेहमीप्रमाणे हवेत थोडीसी थंडी आणि दूरवर शहरातील दिवे दिसत होते पण रस्ता एकदम जवळजवळ रिकामा होता. हा अनुभव सांगतेय आशा माने…त्या अंधारात तिने घाईघाईने तिचा फोन काढला पण बॅटरी फक्त 6 टक्के होती. रात्रीचे जवळपास 11:45 वाजले होते. घरी पोहोचणे गरजे होते अशात तिने रॅपिडोवर 38 किलोमीटरची राईड बूक केली. प्रवास सुरळीत होईल आणि ती घरी पोहोचले. पण त्या एका गोष्टीमुळे तो प्रवास तिच्यासाठी एक कायम स्मरणात राहणारा आहे.
काही मिनिटांनंतर पिवळ्या रंगाचे जॅकेट घातलेला एक रॅपिडो कॅप्टन त्यांच्यासमोर त्याच्या बाईकसह येऊन उभा राहिला. त्याच्या चेहऱ्यावर हलकेसे हास्य आणि डोळ्यात जबाबदारीची भावना होती. क्षणभर आशाला खात्री वाटली की त्या रात्री ते सुरक्षितपणे घरी पोहोचेल. “मला लवकर घरी पोहोचायचे आहे,” ती म्हणाली. कॅप्टनने उत्तर दिले, “नक्कीच, मॅडम, काळजी करू नका.” आणि प्रवास सुरू झाला. आशाने याचा व्हिडीओ इंस्टाग्रामवर पोस्ट केला.
निर्जन रस्ता, तुटलेली साखळी आणि भयान शांतता…
रात्र गडद होत चालली होती आणि बाईक शहरातील रिकाम्या रस्त्यांवरून वेगाने जात होती. अचानक एक खोल खड्डा दिसला. बाईक उडी मारली आणि दुसऱ्याच क्षणी, मोठ्या आवाजात साखळी तुटली. बाईक थांबली आणि आजूबाजूला निर्जन रस्ते, दुकाने नाहीत, इतर वाहने नाहीत, एक भयान शांतता आणि भीतीदायक वातावरण…
फोनमध्ये 6% बॅटरी होती आणि सगळीकडे अंधार होता. हा क्षण कोणत्याही मुलीसाठी भयानक असू शकतो. आशाने स्वतःला विचार केला की कदाचित राईड रद्द होईल आणि ती पुन्हा अंधारात एकटी पडेल. पण कॅप्टनने असे काही सांगितलं जे तिला अपेक्षित नव्हतं. पण तो जे बोलला त्यानंतर ती… “काळजी करू नकोस, आपण व्यवस्थापित करू. मी तुला घरी सोडतो.” हे वाक्य तिच्या हृदयाला भिडले.
रस्त्याच्या कडेला बसून, आशाने तिच्या फोनवरील टॉर्च चालू केला. कॅप्टन रस्त्यावर गुडघे टेकून साखळी दुरुस्त करू लागला. घाई नाही, चिडचिड नाही, फक्त शांतपणे काम करण्याचा प्रयत्न तो करत होता.
हा अनुभव सांगताना आशा लिहिते की सगळे पुरुष सारखे नसतात. तिने सांगितलं की, ‘कोणतीही तक्रार नाही, राग नाही… फक्त दोन अनोळखी लोक मध्यरात्री एकत्र काम करत आहेत, एकमेकांवर विश्वास ठेवत होती.’
सुमारे 10 मिनिटांनी, बाईक पुन्हा चालू झाली. कॅप्टन उठला, हात धुवून हसत म्हणाला, “चला जाऊया, मॅडम. तुम्हाला घरी जायचे आहे.” आणि त्याने आपले वचन पाळले. अपरात्री 1 वाजेपर्यंत, आशा सुरक्षितपणे घरी पोहोचली होती. तिच्यासाठी तो अनुभव आराम आणि मानवतेवर विश्वास दोन्ही दाखवणारा ठरला होता.
तेव्हा आशाने संपूर्ण घटनेचा व्हिडीओ सोशल मीडियावर पोस्ट केला. ही कहाणी वाऱ्यासारखी पसरली आणि हजारो लोकांनी ती शेअर केली. हो, सगळेच पुरुष सारखे नसतात, आजही या जगात असे असंख्य पुरुष आहे, जे महिलांसाठी आधार, सुरक्षित भावना त्यांना देतात.
