पहलगाम दहशतवादी हल्ल्याला आज एक वर्ष पूर्ण झाले. काश्मीरमधील सर्व पर्यटन स्थळांवर सुरक्षा वाढवण्यात आली आहे. सुरक्षा यंत्रणा सतर्क आहेत. घाटीत काम करणाऱ्या प्रत्येक पोनी, सेवा प्रदाता (सर्व्हिस प्रोव्हायडर), स्थानिक मार्गदर्शकासाठी (लोकल गाईड) क्यूआर कोड आधारित विशेष तपासणी प्रणाली (चेकिंग सिस्टिम) तयार करण्यात आली आहे. 22 एप्रिल 2025 रोजी दहशतवाद्यांनी बैसरन खोऱ्यात फिरण्यासाठी आलेल्या पर्यटकांवर अंदाधुंद गोळीबार केला होता. या हल्ल्यात 26 लोकांचा मृत्यू झाला होता. दरम्यान, दहशतवादी हल्ल्याची आठवण करून देत पंतप्रधान मोदींनी एका पोस्टमध्ये लिहिले आहे- गेल्या वर्षी आजच्याच दिवशी पहलगाममध्ये झालेल्या भीषण दहशतवादी हल्ल्यात प्राण गमावलेल्या निष्पाप लोकांची आठवण करत आहे. त्यांना कधीही विसरले जाणार नाही. एक राष्ट्र म्हणून, आपण दुःख आणि संकल्पात एकजूट आहोत. भारत दहशतवादाच्या कोणत्याही स्वरूपापुढे कधीही झुकणार नाही. दहशतवाद्यांचे नापाक मनसुबे कधीही यशस्वी होणार नाहीत.” दहशतवादी हल्ल्याच्या वर्षपूर्तीनिमित्त भारतीय लष्कराची 2 विधाने… बैसरनमध्ये बांधलेले स्मारक… आता वाचा त्या 4 घरांची कहाणी जिथे आजही शांतता आहे… 1. लेफ्टनंट विनय नरवाल वेळ निघून गेली आहे, पण वेदना तिथेच थांबली आहे असे वाटते पहलगाममध्ये जीव गमावणारे हरियाणाचे २६ वर्षीय लेफ्टनंट विनय नरवाल देखील होते. त्यांचे वडील राजेश नरवाल मुलाचा उल्लेख करतात, तेव्हा त्यांचा कंठ दाटून येतो आणि शब्द अश्रूंमध्ये विरघळू लागतात. ते म्हणतात, ‘मुलगा देवदूतासारखा आला आणि निघून गेला… आता फक्त त्याच्या आठवणींचा अंतहीन प्रवास बाकी आहे.’ लेफ्टनंट विनय करनालचे रहिवासी होते. पहलगाम हल्ल्याच्या ६ दिवसांपूर्वी त्यांचे लग्न झाले होते. ते पत्नी हिमांशीसोबत काश्मीरला गेले होते. ते आई-वडिलांचे एकुलते एक पुत्र होते. तीन वर्षांपूर्वीच ते नौदलात भरती झाले होते. वडील सांगतात- लग्नाच्या तयारीदरम्यान विनय, त्याचे मामा आणि मी शॉपिंगसाठी दिल्लीला जात होतो. तेव्हा विनयने वाटेत भविष्यातील योजना सांगितली होती. त्याने सांगितले होते की त्याने मुलांची नावे काय असतील हे ठरवले आहे. गुंतवणुकीची काय योजना आहे. 50 वर्षांच्या वयानंतर आयुष्य कसं असेल…। त्याने घर पुन्हा बांधण्याबद्दलही सांगितले होते. आमचं दुःख तर जणू त्याच क्षणात थांबलं आहे, राहून राहून मन रडतं. या खोल दुःखात श्रीमद्भागवत गीतेचे पठण हाच आमचा एकमेव आधार आहे. वडिलांना अभिमान आहे की सरकारने ‘ऑपरेशन सिंदूर’ने दहशतवाद्यांना सडेतोड उत्तर दिले, पण त्यांची एक खंत अजून बाकी आहे. त्यांची इच्छा आहे की, विनयच्या स्मरणार्थ एखाद्या मेडिकल कॉलेजला किंवा युनिव्हर्सिटीला त्याचे नाव द्यावे, जेणेकरून त्याची सेवा भावना अमर राहील. 1 मे रोजी विनयच्या वाढदिवसानिमित्त कुटुंब रक्तदान शिबिर आयोजित करून आपल्या ‘देवदूता’ला आठवेल. 2. बितान अधिकारींच्या घरी आता मिठाई बनवली जात नाही कोलकाताचे रहिवासी असलेले 40 वर्षीय बितान अधिकारी सॉफ्टवेअर इंजिनिअर होते. ते अमेरिकेतील फ्लोरिडा येथे टीसीएसमध्ये कार्यरत होते. पत्नी आणि 3 वर्षांच्या मुलासोबत सुट्ट्या घालवण्यासाठी काश्मीरला गेले होते. पत्नी आणि मुलासमोर त्यांना गोळ्या घालण्यात आल्या. दक्षिण कोलकातातील एकांत घरात 75 वर्षीय माया अधिकारी म्हणतात, ‘आता कोणासाठी बनवू? ज्याला खाण्याची आवड होती, तोच निघून गेला….’ हे शब्द त्यांचे दुःख व्यक्त करतात. 22 एप्रिल 2025 रोजी मुलगा बितान अधिकारी यांच्या मृत्यूच्या बातमीने कुटुंबाला धक्का बसला. अमेरिकेतून परतलेल्या बितानने 15 एप्रिल रोजी ‘पोइला बैसाख’ला आईला भेटायला येण्याचे वचन दिले होते, पण घरी परतले ते त्याचे पार्थिव. एक वर्षानंतरही आईचे दुःख कमी झालेले नाही. त्या म्हणतात की आता त्या दूध पीत नाहीत, मिठाई बनवत नाहीत—कारण खाणाराच राहिला नाही. 2016 मध्ये अमेरिकेला गेलेल्या बितनने 2018 मध्ये हे घर बांधले होते आणि घरातील प्रत्येक वस्तू त्यानेच खरेदी केली होती. त्यांचा कोणताही फोटो घरात ठेवलेला नाही, कारण तो पाहणे आईसाठी असह्य आहे. माया अधिकारी सुनेशी फोनवर बोलतात, जी पतीला गमावल्यानंतर लहान मुलाची जबाबदारी सांभाळत आहे. त्या आपल्या गुरुदेवांची पूजा करून या दुःखातून बाहेर पडण्याचा प्रयत्न करत आहेत आणि 22 एप्रिल रोजी मुलाच्या स्मरणार्थ घरी पूजा करतील. 3. संतोष जगदाळे यांनी मुलीला वाचवले, पण स्वतः मारले गेले पहलगाममध्ये जीव गमावणारे महाराष्ट्रातील पुणे येथील 50 वर्षीय इंटिरियर डिझायनर संतोष जगदाळे कुटुंब आणि एका मित्रासोबत फिरायला गेले होते. त्यांनी शौर्य दाखवत दहशतवाद्यांचा सामना केला आणि आपल्या मुलीचा जीव वाचवताना ते मारले गेले. त्यांच्या मित्राचाही मृत्यू झाला. त्यांचे बलिदान आता कुटुंबासाठी प्रेरणा आहे. ‘वडिलांनी शेवटच्या क्षणीही धीर दिला… ‘घाबरू नका, मी आहे’ असे म्हणत ते आमच्यासाठी उभे राहिले.’ पहलगाम हल्ल्यात वडील संतोष जगदाळे यांना गमावलेल्या आसावरी जगदाळे हे सांगताना भावूक होतात. कुटुंबासोबत फिरायला गेलेले ते क्षण त्यांचे आयुष्य कायमचे बदलून गेले. बैसरन दरीच्या सौंदर्यादरम्यान अचानक झालेल्या हल्ल्यात कुटुंबाचा आधारच संपला. आईचे जग एका क्षणात उद्ध्वस्त झाले आणि आजीने आपला मुलगा गमावला. ‘एका मुलीसाठी वडीलच तिचा हिरो असतात, आमच्यासाठी तेच सर्व काही होते,’ हे सांगताना आसावरीचा आवाज भरून येतो. सुरुवातीला त्यांच्याकडे खूप कमी पैसे होते, नंतर सरकारी मदत मिळाली, पण मानसिक वेदना खूप खोलवर होत्या. सुमारे साडेअकरा महिने संघर्ष केल्यानंतर त्यांना पुणे महानगरपालिकेत नोकरी मिळाली, ज्यामुळे कुटुंबाला आधार मिळाला. आसावरी म्हणते, ‘पप्पा आज सोबत नाहीत, पण त्यांचे शब्द नेहमी माझ्यासोबत आहेत.’ आसावरीने या वेदनादायक अनुभवानंतर समाजासाठी काहीतरी करण्याचा संकल्प केला आहे. त्यांनी ठरवले आहे की, आपल्या पगाराचा एक भाग गरजू लोकांवर खर्च करतील. ‘आता घराची जबाबदारी माझी आहे आणि देशसेवा हेच माझे पहिले ध्येय आहे,’ त्या दृढपणे म्हणतात. 4. शुभम द्विवेदी यांचे कुटुंब दर महिन्याच्या 22 तारखेला भोजन आयोजित करते कानपूरचे रहिवासी असलेले 30 वर्षीय व्यावसायिक शुभम द्विवेदी आणि त्यांची पत्नी ऐशन्या कुटुंबातील 11 लोकांसोबत पहलगामला गेले होते. दहशतवाद्यांनी आधी त्यांचे नाव विचारले, नंतर डोक्यात गोळी मारून त्यांची हत्या केली. घटनेच्या दोन महिन्यांपूर्वीच त्यांचे लग्न झाले होते. ऐशन्या म्हणतात, ‘लाइफ पार्टनरसमोर तिच्या पतीला मारले गेले, तर ते कोणीही कधीही विसरू शकत नाही. हे आयुष्यभराचे दुःख आहे. मला वाटत नाही की मी तुम्हाला एक क्षणही सांगू शकेन, कारण जेव्हा तुम्ही कोणालातरी गमावता तेव्हा प्रत्येक दिवस कठीण होतो. मग तो सण असो किंवा वाढदिवस. आमच्या लग्नाला फक्त दोन महिने झाले होते. मी त्याच्यासोबत कोणताही लग्नाचा वाढदिवस किंवा कोणताही सण साजरा केला नाही. जेव्हा कधी मी काही चांगले काम करते, तेव्हा सांगण्याची इच्छा होते, पण मग वाटते की कोणाला सांगू. सर्वात जास्त 26 फेब्रुवारीला शुभमच्या वाढदिवसाला आणि 12 फेब्रुवारीला ज्या दिवशी आमचं लग्न झालं होतं, त्या दिवशी त्याची खूप जास्त आठवण आली.’ तिकडे, वडील संजय द्विवेदी ऑफिसमध्ये मुलाच्या फोटोकडे पाहिल्यानंतरच काम सुरू करतात. ते दर महिन्याच्या 22 तारखेला शुभमच्या आठवणीत गावात भोजन (भोज) देतात. ते म्हणतात- 22 एप्रिल रोजी कानपूरमध्ये शुभमला श्रद्धांजली देण्यासाठी एक कार्यक्रम आयोजित केला जात आहे. कानपूरच्या लोकांनी आम्हाला जे धैर्य, सहकार्य आणि ताकद दिली आहे, त्यामुळे आम्ही ते दुःख सहन करू शकलो आहोत. आम्ही शुभमला शहीदचा दर्जा देण्याची मागणी केली होती आणि अजूनही करत आहोत. विधानसभा अध्यक्ष सतीश महाना यांनी शुभमच्या मूळ गावी एक गेट (प्रवेशद्वार) देखील बांधले आहे.
Source link
