एक लोककथा आहे. जुन्या काळात एका छोट्या राज्याचा राजा प्रजेची स्थिती जाणून घेण्यासाठी वेळोवेळी फिरत असे. एके दिवशी राजा फिरता फिरता एका भिकाऱ्याजवळ पोहोचला. त्याने भिकाऱ्याला म्हटले, “दादा, मला थोडे धान्य दे. माझ्या गुरुंनी सांगितले आहे की यामुळे माझ्या राज्यावरचे संकट दूर होईल.” भिकारी आश्चर्यचकित झाला. त्याने विचार केला, “एक राजा माझ्याकडे भीक मागतोय. मी नकार कसा देऊ?” त्याने आपल्या झोळीत हात घातला आणि मूठभर धान्य राजाला देऊ लागला, पण मनातल्या मनात तो विचार करू लागला, “एवढे धान्य राजाला दिले तर माझ्यासाठी काय उरेल? जास्त देऊ नये.” म्हणून त्याने आपल्या मुठीतून काही धान्य झोळीतच सोडले आणि फक्त थोडेसे राजाला दिले. राजाने धान्य घेऊन आपल्या मंत्र्याला दिले आणि म्हणाला, “या धान्याच्या बरोबरीचे बक्षीस भिकाऱ्याला द्या.” मंत्र्याने भिकाऱ्यासाठी एक पोटली तयार केली आणि त्याला दिली. भिकारी जेव्हा घरी आला, तेव्हा त्याने पत्नीला सर्व हकीकत सांगितली. पत्नीने पोटली उघडली आणि पाहिले की त्यात सोन्याची नाणी होती. भिकारी आणि त्याची पत्नी दोघेही खूप आश्चर्यचकित झाले. त्यांना समजले की जर त्यांनी राजाला पूर्ण धान्य दिले असते, तर त्यांना आणखी जास्त सोने मिळाले असते. भिकाऱ्याला पश्चात्ताप झाला की त्याने कंजूसी केली. दोन्ही पती-पत्नीला समजले की दान करताना कंजूसी करू नये. गरजूला आनंदाने दिले पाहिजे. लहान दानातही आनंद असावा, पण आपल्या सामर्थ्यानुसार दान दिले पाहिजे. प्रसंगाची शिकवण
Source link
