तिघे भाऊ त्या झाडावरून शेंगा तोडायचे, विकायचे आणि त्या पैशातून अन्नाची व्यवस्था करायचे. त्या दिवशीही असेच घडले, पण शेंगांपासून खूप कमी उत्पन्न मिळत असे. फक्त इतकेच पैसे मिळायचे जे फक्त दोन लोकांसाठी अन्नाची व्यवस्था करू शकत होते.

संतांसमोर, त्याच्या मित्राच्या दोन्ही भावांनी सबबी सांगितल्या – एकाने सांगितले की त्याला भूक नाही आणि दुसऱ्याने म्हटले की त्याचे पोट खराब आहे. यानंतर, संत आणि त्याच्या मित्राने जेवण केले.

हे सर्व पाहून संत विचारशील झाले. त्याला त्याच्या मित्राची स्थिती पाहून दया आली, पण त्याला कशी मदत करावी हे समजत नव्हते. रात्री संताने एक धाडसी निर्णय घेतला, त्याने कुऱ्हाडीने बियांचे झाड तोडले आणि शांतपणे गावातून पळून गेला.

दुसऱ्या दिवशी जेव्हा तिन्ही भावांनी झाड तोडलेले पाहिले तेव्हा ते दुःखाने आणि निराशेने भरले. गरिबांच्या उत्पन्नाचा एकमेव स्रोत नष्ट केल्याबद्दल गावकऱ्यांनी संताला शाप दिला.

काही वर्षांनंतर… संत पुन्हा त्याच रस्त्याने गेला आणि त्याने त्याच्या मित्राला भेटण्याचा निर्णय घेतला, जरी त्याला भीती होती की लोक रागावतील, कदाचित त्याला मारतील. संत गावात पोहोचले तेव्हा दृश्य बदलले होते. मित्राचे घर आता एक सुंदर आणि मोठे घर बनले होते. आत जाऊन त्याने पाहिले की ते तिघे भाऊ आता समृद्ध आणि आनंदी जीवन जगत आहेत.

मित्र आणि त्याचे भाऊ संताला पाहून त्याला मिठी मारण्यासाठी धावले. संताला पाहून ते भावनिक झाले आणि म्हणाले- काही वेळाने आम्हाला समजले की तुम्ही झाड का तोडले. त्या झाडामुळे आम्ही कठोर परिश्रम करायला विसरलो होतो. जेव्हा ते झाड राहिले नाही तेव्हा आम्हाला आमच्या उपजीविकेसाठी स्वतःवर अवलंबून राहावे लागले. हळूहळू कठोर परिश्रमाचे फळ मिळाले आणि आज आम्ही येथे आहोत. तुमच्यामुळेच हे सर्व शक्य झाले आहे.

हे ऐकून संत खूप आनंदी झाले. त्यांची योजना यशस्वी झाली. मित्र आणि त्यांचे कुटुंब आता आनंद, आदर आणि समृद्धीने भरलेले जीवन जगत होते.

कथेतून शिकण्यासारखे धडे

आपण बऱ्याचदा काही आधार किंवा सुविधांमुळे प्रयत्न करणे थांबवतो. बियांचे झाड हे तिन्ही भावांसाठी एक कम्फर्ट झोन होते. जोपर्यंत ते तिथे होते तोपर्यंत ते कठोर परिश्रम टाळत राहिले. हेच त्यांच्या आयुष्यात दुःखाचे कारण होते. जेव्हा आपण आपल्या कम्फर्ट झोनमधून बाहेर पडून काम करतो तेव्हा आपल्याला निश्चितच मोठे यश मिळते.

संताने झाडे तोडणे हा एक मोठा धक्का होता, परंतु त्यामुळे भावांना स्वावलंबी होण्याचा मार्ग दाखवला. जेव्हा तिन्ही भावांना उदरनिर्वाहाचे आव्हान समोर आले तेव्हा त्यांनी काम करायला सुरुवात केली आणि त्यांचे जीवन बदलले.

संताने त्याच्या मित्राला पैसे किंवा अन्न देऊन नव्हे तर त्याची विचारसरणी बदलून मदत केली आणि हीच खरी मदत आहे. आपण स्वतःला आणि इतरांना स्वावलंबी बनवण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे.

कधीकधी आयुष्यातील अडचणी आपल्याला काहीतरी नवीन विचार करण्यास आणि करण्यास भाग पाडतात. असे काळ निश्चितच अस्वस्थ करणारे असतात, परंतु या काळाला तोंड देऊनच आपण भविष्य बदलू शकतो.

बाह्य परिस्थितीला दोष देण्याऐवजी, तिन्ही भावांनी स्वतःहून कठोर परिश्रम करायला सुरुवात करताच त्यांच्या जीवनाची दिशा बदलली. जर आपल्याला जीवनात काही बदल हवे असतील तर ते आपण स्वतःपासून सुरू केले पाहिजे.