फार जुन्या काळातील एक कथा आहे. एक सोनार मरण पावला. त्याच्या कुटुंबात त्याची पत्नी आणि एक मुलगा होता. सोनाराच्या मृत्यूनंतर कुटुंबावर आर्थिक संकट आले. सोनाराच्या पत्नीकडे हिऱ्यांचा एक मौल्यवान हार होता. तिने तो भविष्यातील गरजांसाठी जपून ठेवला होता. तिने आपल्या मुलाला तो हार दिला आणि म्हणाली, “हा हार घेऊन तुझ्या काकांच्या दुकानावर जा आणि तो विकून काही पैसे घेऊन ये, जेणेकरून आपला उदरनिर्वाह होऊ शकेल.” मुलगा लगेच हार घेऊन आपल्या काकांच्या दुकानावर गेला. त्याचे काका देखील हिऱ्यांचा व्यापार करत होते. काकांनी हाराकडे लक्षपूर्वक पाहिले आणि म्हणाले, “आत्ता बाजार चांगला नाही, हा नंतर विकू. आत्ता तुला पैशांची गरज आहे तर मी मदत करतो. तू माझ्यासोबत काम करायला सुरुवात कर.” मुलाने हे मान्य केले आणि दुकानावर काम करू लागला. काही काळानंतर तो हिरे पाहू लागला, त्यांची पारख करू लागला आणि त्यांची गुणवत्ता समजू लागला. हळूहळू त्याला खरे आणि खोटे हिरे ओळखता येऊ लागले. या अनुभवाने त्या मुलाला बदलून टाकले. काही वेळाने काकांनी म्हटले, “आता बाजार चांगला आहे, तू तुझा हार विकू शकतोस.” मुलगा आपल्या आईकडून हार घेऊन दुकानात आला. काकांनी हार पाहून म्हटले, “आता तू स्वतःच समजूतदार झाला आहेस, हिऱ्यांची पारख करू शकतोस, आता या हाराची स्वतःच पारख कर.” मुलाने लक्षपूर्वक हार पाहिला, तेव्हा तो थक्क झाला. त्याला समजले की हारातील हिरे खरे नसून नकली आहेत आणि त्यांची काहीच किंमत नाही. त्याने ही गोष्ट काकांना सांगितली. तेव्हा काकांनी हसत म्हटले, “मला तर सुरुवातीपासूनच माहीत होते की हे हिरे नकली आहेत, पण जर मी त्यावेळी तुला हे सांगितले असते, तर तू माझ्यावर संशय घेतला असतास. तुला वाटले असते की मला हार हडपायचा आहे. म्हणून मी या हिऱ्यांना नकली सांगत आहे.” या अनुभवाने मुलाला जीवनाचा मोठा धडा दिला- अज्ञानामुळे आपण अनेकदा योग्य सल्ल्यालाही चुकीचे समजतो. वेळ, अनुभव आणि ज्ञानच आपल्याला खरी समज देतात. परिस्थिती आणि गोष्टी समजून घेतल्याशिवाय घेतलेला निर्णय आपल्याला गोंधळात टाकू शकतो. म्हणून, परिस्थितीची पूर्ण सत्यता माहीत झाल्यानंतरच कोणत्याही निष्कर्षावर पोहोचले पाहिजे. प्रसंगातून मिळालेला बोध
Source link
