एक लोककथा आहे. फार पूर्वी एक राजा शिकारीसाठी आपल्या सैनिकांसोबत जंगलात गेला. शिकार करता करता तो आपल्या साथीदारांपासून वेगळा झाला आणि जंगलात खूप आतपर्यंत पोहोचला. हळूहळू संध्याकाळ होऊ लागली आणि राजाला रस्ता कळेनासा झाला. तो एकटा, भुकेला आणि थकून गेला होता. राजा रस्ता शोधत शोधत एका मोठ्या झाडाखाली बसला. तो खूप चिंतेत होता. तेव्हा त्याला जवळच्या झाडावरून एका पोपटाचा आवाज ऐकू आला. पोपट मोठ्याने बोलत होता- “राजाला पकडा. हा एकटा आहे, याला लुटून घ्या.” पोपटाचे बोलणे ऐकून राजा घाबरला. त्याला वाटले की जर दरोडेखोर आले, तर त्याचा जीव धोक्यात येईल. तो गप्पपणे उठून तिथून पुढे निघून गेला. थोड्या दूर चालल्यानंतर राजा पुन्हा खूप थकून गेला. त्याने आणखी एका झाडाखाली आराम करण्याचा विचार केला. तो तिथे बसताच, त्याला पुन्हा एका पोपटाचा आवाज ऐकू आला. हा पोपट खूप गोड आणि आदराने भरलेले शब्द बोलत होता- “आमच्या आश्रमात आपले स्वागत आहे. कृपया थंड पाणी प्या आणि येथे विश्राम करा.” हे ऐकून राजा आश्चर्यचकित झाला. त्याने इकडे-तिकडे पाहिले तेव्हा त्याला जवळच एक आश्रम दिसला. राजा आश्रमात पोहोचला. तिथे एक संत बसले होते. राजाने त्यांना प्रणाम केला आणि त्याच्यासोबत घडलेली संपूर्ण घटना सांगितली. संतांनी राजाला भोजन आणि पाणी दिले. राजाने भोजन झाल्यावर संतांना विचारले, “महाराज, एकाच जंगलात दोन पोपट इतके वेगळे-वेगळे कसे बोलतात?” संत हसले आणि म्हणाले, “राजन, हा संगतीचा परिणाम आहे. जो पोपट दरोडेखोरांजवळ राहतो, तो त्यांच्याच गोष्टी शिकला आहे आणि जो पोपट आश्रमात राहतो, तो साधू-संतांचे चांगले विचार ऐकून तेच बोलू लागला आहे.” राजाला गोष्ट समजली. संतांनी पुढे म्हटले, “त्याचप्रमाणे मनुष्यही ज्या संगतीत राहतो, तसाच बनतो. चांगल्या लोकांच्या संगतीमुळे चांगले विचार येतात आणि वाईट संगतीमुळे वाईट.” राजाला त्या दिवशी एक खूप मोठा धडा मिळाला की जीवनात संगत खूप महत्त्वाची असते. कथेतील बोध या कथेतून आपल्याला जीवन व्यवस्थापनाचे अनेक महत्त्वाचे सूत्र मिळतात. जर आपण त्यांना आपल्या जीवनात स्वीकारले तर आपले व्यक्तिमत्त्व अधिक चांगले बनू शकते.
Source link
