एक लोककथा आहे. फार पूर्वीच्या काळी एका राज्याचा राजा वृद्ध झाला होता. त्याच्याकडे धन, शक्ती, सुख-सुविधा सर्व काही होते, पण एक चिंता त्याला आतून पोखरत होती, त्याला कोणतीही संतान नव्हती. त्याला भीती होती की त्याच्यानंतर राज्याचे काय होईल आणि प्रजेची योग्य प्रकारे काळजी कोण घेईल. याच चिंतेत त्याने आपल्या गुरूंकडून सल्ला मागितला. गुरूंनी सांगितले, “राजा, योग्य व्यक्ती रक्ताच्या नात्यांनी नाही, तर आपल्या गुणांनी आणि धैर्याने ओळखला जातो. तुम्ही आपल्या प्रजेतूनच एखाद्या योग्य व्यक्तीला उत्तराधिकारी निवडले पाहिजे.” गुरूंनी योग्य व्यक्तीची निवड करण्याची पद्धतही राजाला समजावून सांगितली. राजाला ही गोष्ट योग्य वाटली. त्याने तात्काळ मंत्र्याला आदेश दिला की, संपूर्ण राज्यात घोषणा केली जावी- “जो व्यक्ती उद्या सूर्यास्तापूर्वी राजवाड्यात पोहोचून राजाला भेटेल, त्याला राज्याचा पुढील उत्तराधिकारी बनवले जाईल.” ही बातमी संपूर्ण राज्यात आगीसारखी पसरली. प्रत्येकजण राजा बनण्याचे स्वप्न पाहू लागला. दुसऱ्या दिवशी सकाळपासूनच हजारो लोक राजवाड्याकडे निघाले, पण राजवाड्याबाहेर राजाने एका भव्य मेळ्याचे आयोजन केले होते. त्या जत्रेत सर्व प्रकारचे आकर्षण होते. कुठे स्वादिष्ट पदार्थांचा सुगंध लोकांना थांबवत होता, तर कुठे नाच-गाण्याचा आनंद लोकांना बांधून ठेवत होता. अनेक लोक खेळांमध्ये व्यस्त झाले, तर काही दारू आणि मनोरंजनात हरवून गेले. हळूहळू लोक आपले खरे उद्दिष्ट विसरू लागले. ते तिथेच थांबून आनंद घेऊ लागले आणि विचार करू लागले की थोड्या वेळाने आपण राजवाड्यात जाऊ. याच गर्दीत एक सामान्य तरुणही होता. त्याने जत्रा पाहिली, लोकांची गर्दी पाहिली, पण त्याच्या मनात फक्त एकच गोष्ट होती – “मला माझ्या ध्येयापर्यंत पोहोचायचे आहे.” त्याने खाण्याकडे लक्ष दिले नाही, ना मनोरंजनाकडे. तो सतत राजवाड्याकडे पुढे जात राहिला. राजवाड्याच्या मुख्य प्रवेशद्वारावर पहारेकऱ्यांनी त्याला थांबवण्याचा प्रयत्न केला, पण त्या तरुणाने हार मानली नाही. त्याने धैर्य आणि बुद्धिमत्तेने पुढे जात राजाच्या राजवाड्यापर्यंत पोहोचण्याचा मार्ग तयार केला. जेव्हा तो राजासमोर पोहोचला, तेव्हा राजा हसला आणि म्हणाला, “मला अशाच व्यक्तीची गरज होती, जो मार्गातील प्रलोभनांमध्ये अडकून आपले ध्येय विसरणार नाही.” त्याच क्षणी राजाने त्या तरुणाला राज्याचा वारसदार घोषित केले. कथेतील शिकवण ही कथा आपल्याला शिकवते की जीवनात यश त्याच लोकांना मिळते, जे अडचणी आणि आकर्षणांमध्ये न अडकता ध्येयाच्या दिशेने पुढे जात राहतात. ज्या व्यक्तीला हे माहित आहे की त्याला कुठे पोहोचायचे आहे, तोच योग्य दिशेने पुढे जातो. जर ध्येय स्पष्ट नसेल, तर माणूस छोट्या-छोट्या गोष्टींमध्ये अडकून पडेल. म्हणून जीवनात आपले उद्दिष्ट ठरवा आणि त्यावरच लक्ष केंद्रित करा. जीवनात अनेक अशी आकर्षणे येतात जी आपल्याला आपल्या मार्गापासून भरकटवतात. यशस्वी तोच व्यक्ती असतो जो या मोहांना ओळखून स्वतःला नियंत्रित करतो. केवळ प्रेरणेने यश मिळत नाही, तर नियमित मेहनत आणि शिस्तीने मिळते. रोज थोडे-थोडे पुढे जाणे हेच मोठ्या यशाचा आधार बनते. वेळेवर काम करणे आणि आपल्या जबाबदाऱ्या पार पाडणे जीवन यशस्वी करते. अनेक लोक चांगली सुरुवात करतात, पण थोडी अडचण आल्यावर हार मानतात. लक्षात ठेवा, यश लगेच मिळत नाही. सतत प्रयत्न करणारे लोकच शेवटी विजय मिळवतात. कथेतले बहुतेक लोक जत्रेत थांबले, कारण ते इतरांना पाहून तेच करू लागले. आयुष्यातही अनेकदा लोक गर्दीचे अनुकरण करतात. शहाणा माणूस तोच असतो जो आपल्या प्राधान्यांनुसार निर्णय घेतो. वेळ ही सर्वात मौल्यवान संपत्ती आहे. जो व्यक्ती वेळ निरुपयोगी गोष्टींमध्ये वाया घालवतो, तो आपल्या स्वप्नांपासून दूर जातो. प्रत्येक क्षणाचा योग्य वापर करायला शिका.
Source link
