बीजिंग हिवाळी ऑलिम्पिकचा शेवटचा दिवस… निसर्ग आणि शरीर, दोन्ही माझ्या विरोधात होते. मायनस 21 अंश सेल्सिअस तापमान आणि बर्फाच्या वादळात 30 किमीची शर्यत होती. शर्यतीच्या 30 तास आधी फूड पॉयझनिंगमुळे मी खूप थकले होते, ना अन्न पचत होते, ना जॉगिंग करू शकत होते. तरीही मी मैदानात उतरले…’ अमेरिकेची सर्वात यशस्वी क्रॉस-कंट्री स्कीअर जेसी डिगिन्स म्हणतात- शर्यतीदरम्यान पडले आणि शरीरात पेटके आले तरी त्या डटून राहिल्या. शेवटी, शर्यत पूर्ण करून त्यांनी रौप्य पदक जिंकले आणि इतिहास घडवला. तीन वर्ल्ड कप, तीन ऑलिम्पिक पदके आणि सात वर्ल्ड चॅम्पियनशिप जिंकलेल्या डिगिन्स 2026 मध्ये इटलीमध्ये होणाऱ्या हिवाळी ऑलिम्पिकमध्ये पूर्ण ताकदीने उतरत आहेत, त्यांच्या यशाचा प्रवास जाणून घ्या… ‘ही गोष्ट 2022 च्या हिवाळी ऑलिम्पिकची आहे. शर्यतीपूर्वी झालेल्या फूड पॉयझनिंगमुळे शरीरातील पाणी आणि ऊर्जेची प्रचंड कमतरता झाली. सकाळी 10 मिनिटांची हलकी धावपळही पूर्ण करू शकले नाही. बिछान्यावर पडून मी खूप रडू लागले. आई-वडिलांना फोन केला आणि फक्त एवढेच म्हणू शकले, ‘सर्व काही जसे व्हायला हवे होते, तसे होत नाहीये.’ संध्याकाळी शरीर थोडे सावरले. स्पिन बाईकवर हलका व्यायाम केला. दुसऱ्या दिवशी सकाळी बसमध्ये बसल्यावर आईचा ई-मेल पाहिला, ज्याने माझी अस्वस्थता शांत केली. तिने लिहिले होते, ‘तुला ही शर्यत कोणासाठी करायची नाहीये. तुझ्यावर कोणाचेही कर्ज नाही. आज तू स्कीइंग करत असशील तर फक्त यासाठी कर कारण तुला या खेळावर प्रेम आहे.’ बस, त्याच क्षणी मेंदूवरील दबाव आणि मनातील ओझे दूर झाले. बर्फाळ वारे शरीराला चाकूने चिरल्याप्रमाणे लागत होते. पण खरे आव्हान बाहेरचे हवामान नव्हते, तर आतमध्ये चाललेले वादळ होते. जेसी म्हणते- शरीर थकून गेले होते, पण मन हार मानायला तयार नव्हते. अर्ध्या किलोमीटरच्या आत दुसऱ्या स्कीअरने कट मारला, मी पडले. सुरुवात वाईट होती, पण मी उठले. स्वतःला म्हणाले, ‘आता गमावण्यासारखे काही नाही, फक्त धाव.’ पण जशी डोंगरावर चढाई सुरू झाली, हिंमत कमी होऊ लागली…। फीड झोनमध्ये पेय घेताना एक छोटीशी चूक झाली आणि नॉर्वेची योहॉग खूप पुढे निघून गेली. वेगाने वाहणाऱ्या वाऱ्यात एकटे स्की करणे धोकादायक होते. प्रशिक्षक ओरडत राहिले- एकटी राहू नकोस! पण माझ्याकडे दुसरा पर्याय नव्हताच. माझ्या गुडघ्यांपासून सुरू झालेले पेटके शरीरात पसरले. शेवटच्या लॅपपर्यंत सर्व काही अस्पष्ट होऊ लागले आणि आवाज ऐकू येणे बंद झाले. कदाचित पाण्याची कमतरता आणि कमी होणारी साखरेची पातळी माझा मार्ग अडवत होती. 1 तास 26 मिनिटे आणि 37 सेकंदात फिनिश लाइन पार केली, तेव्हा मी बर्फावर अशी पडले जसे कोणीतरी बाहुलीचे धागे कापले असतील. डोळ्यांचे लेन्स बुबुळांवर गोठले होते. मी फक्त खूप धापा टाकत होते. त्यावेळी मला रुग्णालयात जायला हवे होते, पण मी पोडियमपर्यंत गेले आणि रौप्य पदक घेतले. जेसी म्हणतात- लोक नेहमी विचारतात की मी इतके दुःख कसे सहन करते? माझे उत्तर आहे- संघर्षांनी मला घडवले आहे. वर्षांपूर्वी मी खाण्याच्या विकाराशी (ईटिंग डिसऑर्डर) संघर्ष केला होता. त्या काळातील मानसिक वेदनांच्या तुलनेत शर्यतीचे दुःख काहीच नाही. निदान शर्यतीला एक फिनिश लाइन तरी असते, पण त्या आजाराचा शेवट दिसत नव्हता. वेदनांशी झुंजणे ही माझी ताकद आहे, पण स्वतःला शिक्षा देणे ही माझी कमजोरी आहे. माझ्या आत काहीतरी अंधार आहे म्हणून मी वेदना सहन करते असे लोकांना वाटते. तसे नाही. मी वेदना सहन करते कारण मी स्वतंत्र आहे, आनंदी आहे. जेव्हा तुम्ही आधीच वेदनेत असता, तेव्हा तुम्ही आणखी वेदना सहन करू शकत नाही, पण जेव्हा तुम्ही संतुलित असता, तेव्हा तुम्ही सर्व काही सहन करू शकता. इटली विंटर गेम्स ही माझी शेवटची ऑलिम्पिक शर्यत आहे. मी डोळ्यात चमक आणि हृदयात तीच जुनी जिद्द घेऊन उतरणार आहे. फुफ्फुसे जळतील, स्नायू आगीसारखे धगधगतील, पण मला पश्चात्ताप होणार नाही कारण मला माहीत आहे की मी माझे सर्वस्व या बर्फाला दिले आहे. मन आनंदी असेल तर खोल वेदनाही सहन करू शकतो जेसी म्हणते- शरीराची वेदना तर क्षणभराची आहे जी फिनिश लाईनवर थांबेल, पण मानसिक पराभवाची खंत आयुष्यभर राहते. मी दुर्बलतेला नाही, तर आनंदाला ताकद बनवते; कारण मन आनंदी असेल तरच माणूस सर्वात खोल वेदना सहन करू शकतो. शरीराला पिळून काढते शर्यत मिशिगन विद्यापीठातील शरीरशास्त्रज्ञ लॉरा रिचर्डसन म्हणतात, ‘क्रॉस-कंट्री स्कीइंग ही शरीराच्या सहनशक्तीची सर्वात मोठी परीक्षा आहे. कडाक्याच्या थंडीत हात-पाय आणि हृदय एकाच वेळी सर्वोच्च पातळीवर काम करतात. हा खेळ शरीराला इतका पिळून काढतो की खेळाडू अनेकदा दृष्टी गमावण्याच्या आणि बेशुद्ध होण्याच्या मार्गावर पोहोचतात. ही शर्यत शरीराला अशा मर्यादेपर्यंत घेऊन जाते की स्नायूंचे ऊतकही फाटतात आणि साखरेची (शुगरची) प्रचंड कमतरता निर्माण होते. या स्थितीतून बाहेर पडायला आठवडे लागू शकतात.’
Source link
