फार पूर्वीच्या काळी एक माणूस गरिबीमुळे खूप दुःखी होता. त्याच्याकडे चांगले घर नव्हते, पुरेसे अन्न नव्हते आणि जीवनात कोणतीही स्थिरता नव्हती. तो नेहमी विचार करत असे की जर तो एखाद्या श्रीमंत शेठसारखा झाला, तर त्याचे जीवन सुखी होईल. एक दिवस तो बाजारात एका श्रीमंत शेठला पाहतो. शेठचे कपडे, त्याचा मान आणि त्याची जीवनशैली पाहून त्याच्या मनात तीव्र इच्छा निर्माण होते की त्यालाही तसेच बनायचे आहे. त्या दिवसापासून तो माणूस फक्त पैसे कमवण्याच्या प्रयत्नात लागतो. तो रात्रंदिवस मेहनत करतो, छोटी-मोठी कामे करतो आणि हळूहळू काही पैसे जमा करतो, पण जसजशा त्याच्या इच्छा वाढत जातात, तसतसे त्याला हे धनही कमी वाटू लागते. त्याला तरीही समाधान मिळत नाही. त्याचे मन पुन्हा अस्वस्थ आणि दुःखी होते. एके दिवशी त्याची एका विद्वानाशी भेट होते. तो विद्वान शांत स्वभावाचा होता आणि जीवनातील गहन अर्थ समजावून सांगत असे. संभाषणादरम्यान तो माणूस आपली संपूर्ण कहाणी सांगतो. विद्वान त्याला समजावतो की केवळ धन हेच सुखाचे मूळ नाही, तर ज्ञान आणि समज हीच खरी संपत्ती आहे. प्रभावित होऊन तो माणूस धनाचा विचार सोडून ज्ञानाकडे वळतो. तो रोज पुस्तके वाचू लागतो, नवीन विचार शिकतो आणि विचार करतो की आता तो ज्ञानी झाल्यावर जीवन यशस्वी होईल. काही काळानंतर पुन्हा त्याचे मन भरकटू लागते. एके दिवशी त्याला एक संगीतकार दिसतो, त्याला पाहून तो विचार करू लागतो की कदाचित संगीत शिकल्याने जीवन अधिक सुंदर होऊ शकते. तो संगीतकाराला भेटल्यानंतर संगीत शिकायला सुरुवात करतो, पण इथेही काही काळानंतर त्याचा उत्साह कमी होतो आणि तो पुन्हा असमाधानी होतो. शेवटी त्याची एका संताशी भेट होते. तो संताला आपली संपूर्ण कथा सांगतो. संत हसून म्हणतात की समस्या धन, ज्ञान किंवा संगीत नाही, तर तुझे वारंवार ध्येय बदलणे आहे. जर मन स्थिर नसेल, तर कोणताही मार्ग यशापर्यंत घेऊन जाणार नाही. जीवनात एकच ध्येय निवडून त्यावर सातत्याने मेहनत करणे हेच खऱ्या यशाचे सूत्र आहे. प्रसंगातून शिकवण
Source link
