चीनचे महान तत्त्वज्ञ कन्फ्यूशियस त्यांची सखोल विचारसरणी आणि साध्या जीवनशैलीमुळे जगभरात प्रसिद्ध होते. ते कठीण गोष्टही इतक्या सहजपणे समजावून सांगत असत की समोरच्याला लगेच तिचा अर्थ कळे. त्यांच्या ज्ञान आणि व्यक्तिमत्त्वाने प्रभावित होऊन एकदा चीनच्या राजाने त्यांना एक अनोखा प्रश्न विचारला होता. राजाने विचारले, “तुम्ही मला अशा व्यक्तीला दाखवा, ज्याचे स्थान देवांपेक्षाही वरचे असेल.” कन्फ्यूशियस हसले आणि म्हणाले, “ती व्यक्ती तुम्ही स्वतःच आहात, कारण तुम्हाला नेहमी सत्य जाणून घेण्याची इच्छा असते. सत्याचा शोध घेणारी व्यक्ती सामान्य लोकांपासून वेगळी असते.” राजा त्यांचे बोलणे ऐकून प्रसन्न झाला, पण त्याच्या मनात आणखी एक जिज्ञासा निर्माण झाली. त्याने विचारले, “जर असे असेल तर मला माझ्यापेक्षाही श्रेष्ठ व्यक्ती दाखवा” कन्फ्यूशियसनी कोणताही संकोच न करता सांगितले, “तो मी आहे, कारण मी सत्य जाणून घेण्याची माझी इच्छा कधीही संपू देत नाही. दररोज काहीतरी नवीन शिकण्याचा आणि समजून घेण्याचा प्रयत्न करतो.” राजा आता आणखी उत्सुक झाला. त्याने विचारले, “तर तुमच्यापेक्षाही महान कोणी आहे का?” कन्फ्यूशियसने उत्तर दिले, “होय, मी अशा व्यक्तीला ओळखतो. चला, मी तुम्हाला त्याची भेट घालून देतो.” त्यानंतर दोघे एका गावात पोहोचले, जिथे एक खूप वृद्ध व्यक्ती विहीर खोदत होता. वयामुळे त्याचे शरीर थकले होते, तरीही तो पूर्ण समर्पणाने आपल्या कामात गुंतला होता. राजाला आश्चर्य वाटले आणि त्याने विचारले, “हा वृद्ध माणूस या वयात हे कठीण काम का करत आहे?” कन्फ्यूशियसने शांत स्वरात सांगितले, “हा स्वतःसाठी नाही, तर गावातील लोकांसाठी विहीर खोदत आहे, जेणेकरून सर्वांना पाणी मिळेल. हा नेहमी इतरांच्या भल्यासाठी काम करतो. शरीर थकले आहे, पण सेवेचा उत्साह आजही तसाच आहे. हीच निस्वार्थ भावना याला आपल्या दोघांपेक्षाही महान बनवते.” राजा त्या वृद्ध व्यक्तीला पाहून भावूक झाला. त्याला समजले की खरी महानता राजसत्तेत नाही, ज्ञानाच्या अहंकारात नाही, तर इतरांचे जीवन चांगले करण्याच्या निस्वार्थ भावनेत आहे. प्रसंगाची शिकवण
Source link
