फार पूर्वीच्या काळी एका शेठचा मुलगा दिवसेंदिवस वाईट सवयींमध्ये अडकत चालला होता. तो मुलींच्या मागे लागायचा, नशा करायचा आणि रात्रंदिवस वेळ वाया घालवत राहायचा. शेठला भीती होती की जर त्याने आता लक्ष दिले नाही, तर त्याचा मुलगा सर्वकाही बरबाद करेल. एके दिवशी त्रस्त शेठने एका विद्वान संतांकडे जाण्याचा निश्चय केला. त्याने संतांना सांगितले, “महाराज, माझा मुलगा सर्वकाही बिघडवून टाकेल. कृपया त्याला सुधारा.” संतांनी शांतपणे सांगितले, “त्याला माझ्याकडे पाठवून द्या.” दुसऱ्या दिवशी शेठने आपल्या मुलाला संतांकडे पाठवले. संतांनी मुलाला एका बागेत नेऊन सांगितले, “हे छोटे रोप आहे, याला उपटून टाक.” मुलाने कोणतीही अडचण न घेता ते रोप उपटून टाकले.
यानंतर संतांनी दुसऱ्या रोपाकडे बोट दाखवत सांगितले, “आता हे थोडे मोठे रोप उपट.” मुलाने थोडी जास्त ताकद लावली आणि ते रोप उपटून टाकले. मग संतांनी आणखी एका मोठ्या झाडाकडे बोट दाखवले आणि सांगितले, “यालाही उपटून टाक.” मुलाने पूर्ण प्रयत्न केला, पण ते झाड मुळापासून खूप मजबूत होते. मुलाने हार मानत सांगितले, “महाराज, हे तर शक्य नाही.” संताने त्याला समजावले, “बेटा, वाईट सवयीही अशाच असतात. आता तू लहान आहेस, त्यामुळे वाईट सवयींची मुळे कमकुवत आहेत. जर तू त्यांना आताच सोडून दिले, तर जीवन यशस्वी होईल, पण जर त्यांना वेळेवर थांबवले नाही, तर त्या हळूहळू मजबूत होऊन जीवन उद्ध्वस्त करतील.” मुलाला संतांचे बोलणे समजले. त्याने ठरवले की तो आपल्या वाईट सवयी लगेच सोडून देईल. हळूहळू तो मुलगा चांगला आणि जबाबदार बनला. प्रसंगाची शिकवण
Source link
