फार पूर्वीच्या काळी एका राजाच्या राज्यावर त्याच्या शत्रू राज्याने आक्रमण केले. युद्धात राजा हरला. त्याचे बहुतेक सैनिक मारले गेले आणि शत्रू सैन्य त्याच्या मागे लागले. आपला जीव वाचवण्यासाठी राजा जंगलाकडे पळाला आणि एका खोल गुहेत जाऊन लपला. शत्रू सैनिक त्याचा पाठलाग करत गुहेपर्यंत पोहोचले. त्यांनी गुहेत जाऊन राजाला शोधले, पण तो त्यांना सापडला नाही. बाहेर येऊन त्यांनी गुहेच्या तोंडावर मोठे मोठे दगड लावले, जेणेकरून राजा बाहेर येऊ शकणार नाही. सैनिकांना खात्री होती की आता राजाचा अंत निश्चित आहे. गुहेच्या आत राजा एकटा, थकून आणि भूक-तहानने व्याकूळ होऊन बसला होता. चहुबाजूला अंधार होता आणि बाहेर पडण्याचा कोणताही मार्ग दिसत नव्हता. हळूहळू त्याच्या मनात निराशा घर करू लागली. त्याने विचार केला की आता त्याचे जीवन इथेच संपेल. याच दरम्यान त्याला त्याच्या आईने सांगितलेली एक गोष्ट आठवली- “काहीतरी कर, असेच मरू नकोस.” ही गोष्ट आठवताच त्याच्या मनात ऊर्जा आणि सकारात्मकता आली. त्याने स्वतःला सांगितले की जोपर्यंत श्वास आहे, तोपर्यंत प्रयत्न करत राहिले पाहिजे. प्रयत्न न करता हार मानणे ही सर्वात मोठी हार आहे. राजाने हिंमत गोळा केली आणि गुहेच्या मुख्य दरवाजावर ठेवलेले दगड बाजूला करण्याचा प्रयत्न सुरू केला. सुरुवातीला त्याला खूप अडचणी आल्या, पण त्याने हार मानली नाही. हळूहळू त्याने एक-एक दगड बाजूला सरकवायला सुरुवात केली. अनेक तासांच्या मेहनतीनंतर त्याने बाहेर पडण्यासाठी एक छोटासा मार्ग तयार केला. राजा गुहेतून बाहेर पडण्यात यशस्वी झाला. बाहेर आल्यावर तो आपल्या मित्र राज्याकडे पोहोचला आणि मदत मागितली. मित्र राजाच्या मदतीने त्याने पुन्हा सैन्य तयार केले आणि शत्रूंवर हल्ला केला. यावेळी तो पूर्ण तयारीने आणि आत्मविश्वासाने लढला आणि शेवटी विजय मिळवून आपले राज्य परत मिळवले. प्रसंगाची शिकवण
Source link
