आजच्या काळात जेव्हा मुली टीव्हीवर महिला विश्वचषक आणि युरोपियन चॅम्पियनशिपसारख्या मोठ्या फुटबॉल स्पर्धा पाहत आहेत, तेव्हा एक अशी पिढीदेखील आहे ज्यांच्या मनात एक खोल वेदना आहे. ही त्या महिलांची ‘हरवलेली’ पिढी आहे, ज्या 70, 80 आणि 90 च्या दशकात फुटबॉलच्या आवडीने लहानाच्या मोठ्या झाल्या, पण त्यांना खेळण्यासाठी कोणतेही व्यासपीठ मिळाले नाही. आता जेव्हा याच महिलांनी 40 किंवा 50 ची वयोमर्यादा ओलांडली आहे, तेव्हा त्या आपले ते मागे सुटलेले स्वप्न पुन्हा जगत आहेत. भावना इतक्या जोडल्या गेल्या आहेत की, जेव्हा एका 46 वर्षांच्या महिलेने आयुष्यात पहिल्यांदाच पूर्ण किट (बूट्स, शिन पॅड्स आणि जर्सी) घालून मैदानावर पाऊल ठेवले, तेव्हा तिच्या डोळ्यातून अश्रू ओघळले. फिफाच्या ताज्या अहवालानुसार, 2019 पासून संघटितपणे फुटबॉल खेळणाऱ्या महिला आणि मुलींची संख्या 24% नी वाढून 1.66 कोटींच्या पुढे गेली आहे. 2027 पर्यंत ही संख्या 6 कोटींपर्यंत नेण्याचे उद्दिष्ट आहे. पण, तळागाळातील स्तरावर अशा महिलांची मोठी संख्या आहे, ज्यांना त्यांच्या काळात सुविधा आणि सामाजिक दृष्टिकोनाच्या अभावामुळे मागे सोडण्यात आले होते. सुमारे 40-50 वर्षांपूर्वी, मुलींसाठी छंद म्हणूनही फुटबॉल खेळणे एक मोठा संघर्ष होता. ज्या मुली मुलांसोबत फुटबॉल खेळायच्या, त्यांना अनेकदा ‘टॉमबॉय’ म्हणून चिडवले जायचे. शाळांमध्येही खेळ विभागलेले होते. मुलींना नेटबॉल आणि हॉकीकडे पाठवले जात असे, तर फुटबॉल आणि रग्बी मुलांसाठी राखीव मानले जात होते. महिलांसाठी कोणतीही स्थानिक टीम किंवा क्लब नव्हते. अशा परिस्थितीत मुलींना खडबडीत मैदानांवर मुलांच्या संघांमध्ये आपला खेळ सिद्ध करावा लागत असे. वर्षानुवर्षे आता ही पिढी आपला तो सुटलेला खेळ पुन्हा स्वीकारत आहे. इंग्लंड आणि ऑस्ट्रेलियासारख्या देशांमध्ये ‘वेटरन विमेन्स क्लब’ तयार होत आहेत, जिथे वयस्कर महिला स्पर्धात्मक फुटबॉल खेळत आहेत. 2015 मध्ये कॅरोल बेट्स यांनी 25 ते 80 वर्षांच्या महिलांसाठी ‘क्रॉली ओल्ड गर्ल्स’ नावाचा एक क्लब तयार केला. बेट्स स्वतः त्याच पिढीतील आहेत, ज्यांच्याकडून त्यांचा खेळ हिरावून घेतला गेला होता. याच धर्तीवर जो ट्रेहर्न यांनी अशा महिलांसाठी ‘कॅंटरबरी ओल्ड बॅग्स’ची सुरुवात केली, ज्या आयुष्याच्या या टप्प्यावर खेळाचा भाग बनू इच्छितात. 35 ते 50 वर्षांच्या वयात मैदानावर परतणाऱ्या या महिलांच्या कथा भावुक करणाऱ्या आहेत. यापैकी अनेकींनी लहानपणी गोलपोस्ट किंवा मूलभूत सुविधांशिवाय खेळले होते. आता जेव्हा या महिला पूर्ण किट घालून मैदानावर उतरतात, तेव्हा तो त्यांच्यासाठी फक्त एक खेळ राहत नाही, तर एक प्रकारचे सक्षमीकरण बनते. ज्या महिला खेळू शकत नाहीत, त्या आता मुलींच्या संघांना प्रशिक्षण देऊन आपले स्वप्न पूर्ण करत आहेत. ही केवळ फुटबॉलची वापसी नाही, तर त्या पिढीचा विजय आहे ज्यांनी आपल्या खेळापासून कधीही हार मानली नाही.
Source link
