‘तू इतकी गोरी कशी आहेस? ही रशियन आहे. 6 हजार रुपयांत जाईल. ही तर खूप बोल्ड आहे. एकदा विचारल्यावर लगेच मानेल. आम्ही खायला नाही, तर या रशियनला बघायला येतो. माझ्याकडे BMW आहे. चिकन विकणं सोड, माझ्यासोबत लाँग ड्राईव्हला चल. तू हॉटेलमध्ये जाण्यासाठी किती
.
हे सोनपूरच्या रशियनसारख्या दिसणाऱ्या मुलीचं म्हणणं आहे. सोशल मीडियावर तिच्या पोस्टवर वेगळ्याच घाणेरड्या कमेंट्स केल्या जातात. यामुळे त्रस्त होऊन सोनपूरच्या रोजी नेहा सिंगने आपलं चिकन-लिट्टीचं दुकान बंद केलं.
रशियनसारख्या दिसणाऱ्या बिहारच्या मुलीला ग्राहक कशाप्रकारे कमेंट्स करतात, या सगळ्यापासून ती कशी वाचते? सोशल मीडियाला ती कसं सामोरं जाते? हे जाणून घेण्यासाठी दिव्य मराठीने तिच्याशी संवाद साधला? वाचा रिपोर्ट
रोजी नेहा सिंह सोशल मीडियावर आपले व्हिडिओ पोस्ट करतात.
पगार वेळेवर मिळत नाही, नोकरी सोडून व्यवसाय सुरू केला.
मी बिहारच्या सोनपूरची रहिवासी आहे. तिथे माझी आई, भाऊ आणि बहीण राहतात. गेल्या अनेक वर्षांपासून रांचीमध्ये राहत आहे. इथे नोकरी करत होते. व्यवसायाने मेकअप आर्टिस्ट आहे. जवळपास 10 वर्षांपासून या क्षेत्रात काम करत आहे.
नोकरीमुळे त्रस्त झाले होते. पगार वेळेवर मिळत नव्हता. बराच काळ मालक पैसे देत नव्हता. याच कारणामुळे मी माझ्या एका मैत्रिणीसोबत मिळून व्यवसाय सुरू करण्याचा निर्णय घेतला. व्यवसाय सुरू होण्यापूर्वीच माझ्या मैत्रिणीने धोका दिला. मला एकटीलाच सर्व काही सांभाळावे लागले.
एका मुलीसाठी दुकान चालवणे सोपे नाही.
मी रांचीच्या लालपूर परिसरात न्यूक्लियस मॉलसमोर एक छोटेसे दुकान घेतले. पॉश परिसर असल्याने भाडे सुमारे 12 हजार रुपये होते. मी चिकन लिट्टी बनवत असे. माझ्यासारखी स्वादिष्ट चिकन लिट्टी बनवणारा कुक मिळत नव्हता. त्यामुळे बहुतेक कामे मी स्वतःच करते. खरेदी करण्यापासून ते स्वयंपाक करण्यापर्यंत आणि विकण्यापर्यंत.
माझी आई काही दिवसांसाठी रांचीला आली होती. स्वयंपाक करण्यात थोडी मदत करत असे. त्यांच्या गेल्यानंतर मी पूर्णपणे एकटी पडले. आजूबाजूचे लोकही सहकार्य करणारे नव्हते. बहुतेक दुकाने पुरुषांची होती. माझ्या दुकानाच्या शेजारी दारू पिणाऱ्यांचा अड्डा होता.

सोशल मीडियावर रोजी नेहाला लोकांच्या घाणेरड्या कमेंट्सही मिळतात. ती यामुळे कंटाळली आहे.
लोक ओरडून म्हणायचे- ही रशियन, 6000 मध्ये चालेल.
दुकान उघडल्यानंतर सर्वात जास्त त्रास ज्या गोष्टीमुळे झाला, ती म्हणजे घाणेरड्या लोकांची भाषा. रस्त्यावरून जाताना काही टवाळखोर म्हणायचे, ‘ही रशियन, 6000 मध्ये येईल का?’
आधी जेव्हा नोकरी करत होते, तेव्हा रस्त्यावर चालताना अशा गोष्टी ऐकायला मिळायच्या, पण दुकान उघडल्यानंतर हे सर्व उघडपणे होऊ लागले. लोक दुकानासमोर थांबून ओरडायचे. हसायचे, चेष्टा करायचे.
काही लोक माझ्या शरीरावर, माझ्या कपड्यांवर आणि माझ्या मेकअपवर अश्लील बोलत होते. कुणी म्हणायचे ‘लिपस्टिक लावून इथे लिट्टी विकायला का बसली आहेस? कुणी म्हणायचे ही दुकान चालवण्यासाठी बनलेली नाहीये.’
मी मेकअप आर्टिस्ट आहे. हाच माझा व्यवसाय आहे. माझा लुक, केसांचा रंग, त्वचा, हे सर्व नैसर्गिक आहे. ही माझी ओळख आहे. बऱ्याच महिलांना माझा मेकअप आवडतो. त्या माझ्याकडून त्यांचा मेकअप करून घेण्यासाठी येतात. माझा लुक माझ्यासाठी इथे शिक्षा बनला.
इंस्टाग्रामवर व्हिडिओ पोस्ट केला तेव्हा दुकान जास्त चालले, पण अडचणी वाढल्या.
मी सोशल मीडियावर आधीपासूनच सक्रिय होते. मेकअपशी संबंधित व्हिडिओ बनवत होते. दुकान उघडल्यानंतर 2-3 दिवसांनी मी एक साधा व्हिडिओ इंस्टाग्रामवर शेअर केला. माइकशिवाय, लाइटशिवाय, फक्त असाच.
तो व्हिडिओ 7 लाखांपेक्षा जास्त वेळा पाहिला जाईल याची मला कल्पना नव्हती. व्हिडिओ व्हायरल झाल्यानंतर लोक दुकानात येऊ लागले. दुकान जास्त चालू लागले, पण अडचणी वाढल्या.
सुमारे 20-30% लोक खाण्यासाठी येत होते, पण 70-80% लोक फक्त मला पाहण्यासाठी, ट्रोल करण्यासाठी आणि चेष्टा करण्यासाठी येत होते. कोणी म्हणायचे ‘आम्ही खाण्यासाठी नाही, हिला पाहण्यासाठी येतो.’ इंस्टाग्रामवरही मेसेज येऊ लागले. 300 मध्ये येशील का. 6000 मध्ये डील फिक्स.
धमक्या मिळू लागल्या, लोक पाठलाग करू लागले.
काही लोक इंस्टाग्रामवर मेसेज करून धमक्या देऊ लागले. म्हणायचे, रात्री 9 वाजता जाशील तर असे करू, तसे करू. स्कूटीवरून घरी जाताना लोक पाठलाग करत होते. रात्री झोप येत नव्हती. विचार करत होते, इतक्या मेहनतीने दुकान उघडले, हेच पाहण्यासाठी का?

रांचीमध्ये रोजी नेहाने चिकन लिट्टीचा स्टॉल चालवला होता.
मला व्यवसाय करायचा होता, ‘धंदा’ नाही.
सर्वात जास्त त्रास या गोष्टीचा होता की लोक मला वेश्येसारखे वागवू लागले. जणू मी दुकान नाही, तर काहीतरी चुकीचे काम करण्यासाठी बसले आहे. मला व्यवसाय करायचा होता. चिकन लिट्टीचे दुकान उघडण्यासाठी मी माझे दागिनेही विकले. माझ्याकडे जास्त पैसे नव्हते.
मी माझ्या अडचणी कधीच सोशल मीडियावर दाखवल्या नाहीत. मला भीक मागायची नव्हती. सहानुभूती नको होती. फक्त माझे काम करायचे होते.
दुकान चालले, पण परिस्थितीमुळे बंद करावे लागले.
दुकान चालू झाली होती. संध्याकाळी 6-7 किलो चिकन बनवत असे. सर्व विकले जात असे. फायदाही होत होता. अनेक मुली मला फोन करत असत. म्हणत असत, दीदी, आम्हालाही दुकान उघडायचे आहे. तुम्ही कसे सुरू केले? पण वातावरण इतके विषारी झाले की मला दुकान बंद करावे लागले. मानसिकदृष्ट्या खचले होते.

रोजी नेहा सिंग पुन्हा व्यवसाय करण्याच्या तयारीत आहेत. म्हणतात की पुन्हा नोकरी करणार नाही.
आता पुन्हा सुरू करण्याची तयारी
मी हार मानलेली नाही. मला पुन्हा दुकान उघडायचे आहे, पण यावेळी अशा ठिकाणी जिथे मी आत बसून काम करू शकेन. जिथे कर्मचारी असतील, सुरक्षा असेल. एकटीने लिट्टी बनवणे कठीण आहे. म्हणून चिकन-भात, मटण-भात किंवा इतर प्रकारांवर विचार करत आहे. माझे घरचे कपड्यांचे दुकान उघडण्याचा सल्ला देत आहेत. आता व्यवसायच करेन. पुन्हा नोकरी करायची नाही.
मी ही कथा यासाठी सांगत आहे, कारण ही फक्त माझी कथा नाही. ही त्या सर्व मुलींची कथा आहे ज्या स्वतःच्या बळावर काहीतरी करू इच्छितात. मी व्यवसाय करायला निघाले होते, लोकांनी ‘रशियन’ बनवले.
कोण आहेत रोजी नेहा सिंह?
रोजी नेहा सिंह मूळच्या बिहारमधील सोनपूरच्या रहिवासी आहेत. व्यवसायाने मेकअप आर्टिस्ट आहेत. स्ट्रीट फूड विक्रेता म्हणून काम केले आहे. सध्या रांचीमध्ये राहत आहेत.
छपरा येथील जेपी विद्यापीठातून B.Sc पर्यंत शिक्षण घेतले आहे. इंटरच्या वेळी ब्युटीशियनचा कोर्स केला होता. कुटुंबाची जबाबदारी उचलण्यासाठी ब्युटीशियन म्हणून काम केले. स्वतःच्या पायावर उभे राहायचे आहे.





















